Wigierski Park Narodowy leżący w sercu Suwalszczyzny, to bez wątpienia jeden z najpiękniejszych zakątków Polski.
Wigierski Park Narodowy powstał 1989 roku. Zgodnie z geograficznym podziałem Polski park znajduje się w zachodniej części Pojezierza Litewskiego, w mezoregionach Pojezierza Wschodniosuwalskiego (w części północnej) i Równiny Augustowskiej (w części południowej). Powierzchnia parku wynosi 14986 ha, w tym lasy zajmują 9397 ha (63%), wody 2805 ha (19%), tereny rolnicze 2249 ha (15%) i pozostałe grunty 535 ha (3%).

   Pofałdowana rzeźba terenu parku została ukształtowana przez trzecie, najmłodsze zlodowacenie. Lądolód ustąpił stąd około 12 tys. lat temu. Wody parku charakteryzują się dużą różnorodnością oraz wysokimi walorami przyrodniczymi i krajobrazowymi. Największym jeziorem parku są Wigry (2187 ha). Wokół Wigier leży 41 innych jezior, z których na szczególną uwagę zasługują niewielkie, śródleśne jeziorka zwane sucharami. Przez park przepływa rzeka Czarna Hańcza, która poniżej jeziora Wigry stanowi jeden z najpiękniejszych w Polsce szlaków kajakowych. Oprócz Czarnej Hańczy na terenie parku występuje kilka innych, mniejszych rzek - Kamionka, Wiatrołuża, Maniówka. Ze względu na wyjątkowe walory przyrodnicze, ich doliny w większości są objęte ochroną ścisłą. Bogactwo ekosystemów wodnych i bagiennych sprawiło, że w 2002 roku park został wpisany na listę Konwencji Ramsarskiej, na której znajdują się obszary wodno-błotne o międzynarodowym znaczeniu.

   Lasy porastające okolice Wigier w przewadze składają się z sosny i świerka. W wielu miejscach zachowały charakter naturalny, z bogatym runem leśnym. W północnej części parku w większej ilości rosną drzewa liściaste - dęby, lipy, olsze, brzozy i jesiony.
Szata roślinna odznacza się dużym bogactwem i różnorodnością, a w wielu zbiorowiskach roślinnych występują gatunki rzadkie i chronione. Dotychczas na terenie parku stwierdzono występowanie 998 gatunków roślin naczyniowych, w tym 88 gatunków podlegających ochronie gatunkowej.

   Równie bogaty jest świat zwierząt. Jak dotąd stwierdzono w parku obecność ponad 1700 gatunków zwierząt, w tym 301 objętych ochroną prawną. Symbolem parku jest bóbr europejski, którego około 250 osobników zamieszkuje brzegi tutejszych jezior i rzek.
Na terenie parku zachowało się wiele interesujących obiektów kulturowych. Najcenniejszym zabytkiem jest pokamedulski zespół klasztorny. Położony na półwyspie, wyróżnia się w krajobrazie okolic jeziora Wigry. We wsiach zachowały się zabytki tradycyjnego budownictwa drewnianego. Ciekawą formę architektoniczną mają drewniane leśniczówki i gajówki.
Pod względem administracyjnym lądowe obszary parku podzielone są na dwa Obręby Ochronne – Wigry (z siedzibą w Gawarcu) i Maćkowa Ruda. Na Obręb Wigry składają się Obwody Ochronne: Lipniak, Krzywe, Leszczewek, Gawarzec (z siedzibą w Słupiu) i Słupie. Obręb Maćkowa Ruda podzielony jest na obwody: Powały (z siedzibą w Bryzglu), Krusznik, Mikołajewo, Wysoki Most i Lipowe. Rzeki i jeziora parku należą do Wydzielonego Wodnego Obwodu Ochronnego.